Vriendschap is...

Vier sloffen sigaretten voor je meebrengen als hij een weekendje in Madrid is geweest...

Yesss ! Shakespeare !

Midsummernightsdream van De Paardenkathedraal.
En ik ga er naar toe.
Yeah !
Ik geniet al bij voorbaat.

4 maanden 3 weken en 2 dagen

Is de titel van een film die ik afgelopen week heb gezien. Het is een film die je bij de strot grijpt en die gaat over de vriendschap tussen twee vrouwen, waarvan een ongewenst zwanger is. Van het begin tot het einde een thriller met een diepe emotionele laag. Nergens sentimenteel. Een fantastische Roemeense film.

De film heeft naar mijn smaak heel terecht de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes 2007 gekregen.

1987. In een Roemeens stadje delen twee studentes een kamer. Ze zitten volop in de examens, maar toch bereiden ze zich op iets anders voor. Gabita is ongewenst zwanger en pakt gelaten haar reistas in. Otilia is meer vastberaden: ze doet boodschappen, schraapt geld bij elkaar, boekt een hotel en legt contact met een zekere meneer Bebe. Ze rent en regelt en moet tussendoor ook nog verschijnen op een familiefeest van haar vriend. De zeer gevaarlijke onderneming zal een grote beproeving blijken, maar Otilia heeft alles voor haar vriendin over, letterlijk alles, in de wetenschap dat vrouwen elkaar nodig hebben om te overleven.

Deze ode aan de vriendschap ontwikkelt zich als een soort thriller en geeft tegelijkertijd een scherp beeld van de levensomstandigheden tijdens de laatste jaren van het bewind van Ceausescu. Hij had in 1966 abortus verboden om het land te voorzien van extra arbeidskrachten. Vrouwen die betrapt werden, stond een zware gevangenisstraf te wachten. Er waren onvoldoende voorbehoedmiddelen met als gevolg duizenden slachtoffers door onveilige abortus.

Cristian Mungiu (1968) vertelt het waargebeurde verhaal zonder te moraliseren. "De film houdt zich aan de feiten en het is aan de kijker om er betekenis aan te geven", aldus Mungiu. Naast de Gouden Palm kreeg Mungiu's film ook de Prijs van de internationale kritiek en de Prix de l'Education nationale.

DE PERS

"De film neemt je in een adembenemende omhelzing." (de Volkskrant, 5 sterren)
"Volmaakte film over onvergetelijke meisjesvriendschap." (NRC, 5 sterren)
"432 is een de keel dichtsnoerend meesterwerk." (Parool, 5 sterren)
"Aangrijpend en extreem spannend." (VPRO Gids, 5 sterren)
"432 pakt je bij de lurven. Je wordt zo meegezogen dat je alles om je heen vergeet." (Trouw)
"Een unanieme en verdiende Gouden Palm voor een cinematografisch, politiek en humaan meesterwerk." (L'Humanité)
"De heldin van de film is Otilia. Zij heeft de moed om voor een ander je eigen vrijheid op het spel te zetten." (Le Monde)
"De film duurt iets minder dan twee uur maar het verhaal kan wel duizend jaar mee, zó sterk is het." (Libération)

Regie: Cristian Mungiu, Roemenië 2007, kleur, 113 minuten.
Met: Anamaria Marinca (Otilia), Laura Vasiliu (Gabita), Vlad Ivanov (meneer Bebe), Alex Potocean (Adi).

Promises promises

Lezen onderweg

Lol in de auto. Meestal ben ik ze vergeten tegen de tijd dat ik weer uitstap maar sommige bumperstickers zijn zo leuk dat ze zijn blijven hangen.

"Wil je seks of een koekje ? Koekjes zijn op."

"Jaag mij niet op. Ik ben aan het werk; niet op de vlucht"

"Heb je nog seks of golf je al ?"

G..verdomme !

Eens in de zoveel tijd kom ik bij de natuurwinkel. In moet daar namelijk hondenbrokken kopen. Het is de enige winkel die vegetarische hondenbrokken verkoopt. Raisa mag geen 'gewone' hondenbrokken. Daar is ze allergisch voor en deze verdraagt ze goed.

Ik zie alle lekkere kazen liggen en besluit een stuk voor mezelf te kopen. Boerenkaas met kruiden. Wel duur maar gemaakt in Breda, dus goed voor de lokale economie.

Kaas is lekkerder als ie al even uit de koelkast is. Dus leg ik die op het aanrecht om er later een cracker mee te beleggen. Tegen de tijd dat ik honger begin te krijgen loop ik naar de keuken. Wel godverdomme. Ze werken samen ! Hij is op het aanrecht gesprongen en heeft het stuk kaas eraf geduwd zodat zij het op de grond kan 'uitpakken'. Samen zitten ze ervan te snoepen. De kaas is voor mij oneetbaar geworden.

En zo ziet de kaas eruit. Overal zijn de afdrukken van haar grote tanden te zien. De eerste neiging was om het hele stuk in de vuilnisbak te gooien. Maar da's ook zonde. Ze mogen hem nu wel samen opeten, maar alleen als ik stukjes uitdeel.

Herinneringen

Kunnen ook heel mooi zijn om naar te kijken
me te realiseren hoe mooi het is geweest
de tak is niet dood; er komen alweer nieuwe
over een maandje bloeit ze weer.

En nu wilde ze wel...

Weer zo'n prachtige "zon"dag.
Ik besluit toch maar weer een poging te wagen op een lekkere lange wandeling in het park.
Op hetzelfde punt als gisteren stopt ze weer.
Met wat overredingskracht en een beetje trekken aan de lijn geeft ze toe.
We hebben vervolgens een heerlijke wandeling in de zon gemaakt.
En nu ligt ze naast me te slapen.

Ze wil niet...

De zon schijnt, het is een prachtige dag, ondanks de kou.
Ik besluit maar eens een stevige wandeling met haar te maken.
Als we drie straten derderop zijn blijft ze plotseling staan.
Ze verzet geen poot meer.
Wat is er ? Wil je niet verder ? Wil je terug naar huis ?
"Terug naar huis" is blijkbaar wat ze wil horen.
Ze springt op en draait meteen om. Vrolijk kwispelend
wandelt ze terug.
Soms snap ik haar niet.
Of zou ze net zo'n hekel hebben aan de winter als ik ?

Schrijven

Ik was van plan
mijn autobiografie te schrijven,
maar ik bedacht nog net op tijd
dat je niet moet schrijven
over dingen waar je geen verstand van hebt.

Een klant heb ik al !

Ik zou graag...

"Mag ik je een onbeschofte vraag stellen?" vroeg hij. Een intrigerende vraag, vond ik.
"Ja, dat mag. Als het echt onbeschoft is krijg je waarschijnlijk geen antwoord maar vraag maar".
"Ga jij vanavond nog terug naar Breda ?"
"Ja"
"Zou ik dan met je mee mogen rijden en wil je mij dan in het centrum afzetten?"
"Natuurlijk" antwoordde ik verbaasd. Hij was immers niet een wildvreemde die me dat op straat vroeg.
Wat is er onbeschoft aan zijn vraag? Volgens mij helemaal niks, nakko, nada.
Hij vraagt alleen of hij méé mag rijden.

Een aantal jaren geleden al heb ik besloten gewoon te gaan zeggen wat ik wil. Of te vragen om wat ik wil. Dan is het aan de ander om daar 'ja' of 'nee' op te zeggen. Wie zich door mijn vragen gedwongen voelt heeft kennelijk zelf een probleem met nee zeggen.

Vroeger zei ik nooit wat ik wou en vroeg ik nooit wat. Ik wachtte maar af of de dingen gebeurden die ik graag wilde. Die gebeurden dus lang niet altijd. Zo was ik opgevoed: 'kinderen die vragen worden overgeslagen'. Vragen om wat je wil deugt niet.

Wat ik wèl probeerde was de omstandigheden zo te manipuleren dat er tóch gebeurde wat ik wou. Het is een tactiek die mijn moeder veelvuldig gebruikte. Maar ook dat werkt op termijn niet. Het risico ervan is namelijk dat degenen die gemanipuleerd worden zich uiteindelijk tegen je keren als ze het doorkrijgen.

Maar evengoed als dat ik de vrijheid heb om te vragen wat ik wil, heeft de ander de vrijheid om daar nee tegen te zeggen. Dat hoort er bij. En hoewel ik er goed tegen kan dat iemand anders 'nee' tegen me zegt, heb ik zelf grote moeite met nee zeggen.
Ja zeggen lijkt zoveel makkelijker maar brengt me uiteindelijk soms in de problemen. Tijdnood is er daar eentje van en dat is dan nog het minst erg.

Dat moet ik dus eigenlijk oefenen. Maar ik wil ook gewoon aardig gevonden worden. Ik ben net een mens. En ja zeggen lijkt zoveel eenvoudiger.

In de politiek is het een stuk eenvoudiger om nee te zeggen. De partijlijn loopt meestentijd synchroon met mijn persoonlijke mening (anders zat ik wel bij een andere partij).

Maar in mijn privéleven is het vele malen moeilijker...

Steeds rustiger vaarwater

Komende week wordt een stuk rustiger dan de afgelopen week.
Maandag: 8 uur werken en fractievergadering;
Dinsdag: 8 uur werken (collega's begeleiden die er een nieuwe skill bij hebben gekregen) en 's avonds een etentje;
Woensdag: weer 8 uur begeleiden en 's avonds een feestbijeenkomst over projecten die subsidie gaan krijgen in het kader van het Fonds Maatschappelijke Ontwikkeling;
Donderdag: 's morgens naar de mondhygieniste, 4 uurtjes werken inclusief een training;
Vrijdag: alleen 4 uurtjes werken;
Zaterdag: een hele vrije dag !

Naarmate de week vordert wordt het dus steeds rustiger. Ik zal volgende week zaterdag niet zo moe zijn als gisteren. Het was op Maartjes verjaardag zo gezellig dat ik niettemin geen last heb gehad van die moeheid.

Moe...

Leuke, maar zware week achter de rug.

Maandag: 8 uur werken en daarna fractievergadering.
Dnsdag: 8 uur werken en daarna cultuurdebat van GroenLinks.
Woensdag: Slotmanifestatie stedelijk cultuurdebat.
Donderdag: 's middags werkbezoek aan een school en 's avonds een extra vergadering van de commissie bestuur.
Vrijdag: 8 uur werken.
Vandaag: voormiddag Boodschappen doen voor het bezoek dat morgenavond komt eten, 4 uur gewerkt en vanavond verjaardagsfeestje.
Morgen: huis poetsen, strijken, koken. Ik denk dat ik na het eten morgenavond op de bank in slaap val.

Alle activiteiten waren/zijn leuk en werken vind ik ook helemaal niet erg. Maar het is wel véél in één week.

Opnoteren

Goedemorgen. U spreekt met Rian Verweijmeren. Ik wil graag 2 zakken van 10 kilo vegetarische hondenbrokken bestellen.

Is goed, ik zal het even opnoteren. Twee zakken ve-ge-ta-ri-sche hondenbrok. Verwijs.

Ver-weij-me-ren. De naam is Ver-weij-me-ren.

Oooo, Verwijn.

Nee, Ver-weij-me-ren.

Okee, Verwijneren.

Ja.

Dinsdagmiddag zijn ze binnen.

Prima, dan kom ik ze ophalen.

Naar de kapper geweest !

Ik werd horendol van die haren die steeds voor mijn ogen vielen. Die moesten eraf ! Dus heeft de kapper een lekkere korte pony geknipt. Ze raadde me af om het helemaal af te knippen. Gelukkig luister ik ook nog weleens (niet zo vaak) naar iemands advies. Anders had ik nu weer een korte kop gehad.

Clash of culture

Aan de vooravond van het stedelijke cultuurdebat had GroenLinks (=Selçuk) haar eigen cultuurdebat georganiseerd. Geen gepraat maar cultuur gewoon laten zien en horen. Ik had er zin in ! En het was ook heel erg leuk. Een zaal vol (da's bij debatten weleens anders) en een héél bijzonder programma.

Het begon met Leo van Lieshout en het E-team (een groep percussiemuzikanten die in Ethiopië workshops hebben gegeven en ontvangen). Helemaal af gewoon. En een goed begin, want percussie is per definitie goed voor de stemming. Bij mij wel in ieder geval.

Daarna (wat mij betreft) het hoogtepunt van de avond: een optreden van twee dansers van De Stilte in een "duet". "Echte dansers" zijn niet gewend om in een café op te treden. Het publiek van een café is trouwens ook niet gewend om dergelijke dansers aan het werk te zien. Maar het pakte helemaal top uit. De dansers vonden het leuk en het publiek ook.

Het spektakelstuk van de avond was een 'debat' tussen een gitaar en twee verfkwasten. In een half uur werd gitaar gespeeld èn tegelijkertijd een groot schilderij gemaakt. Selçuk noemde het analoge VJ's. Moet eens goed navragen wat er met het schilderij gebeurt. Want het is zeer fraai geworden.

De foto's hieronder zijn van slechte kwaliteit want ze zijn gemaakt met mijn mbobiele telefoon. Spijt dat ik m'n echte camera niet bij me had. Maar enfin, het was een geweldige avond.

Hoera voor Selçuk !

Stitch

Stitch is de band waarin mijn neef Sven gitaar speelt. Gisteravond traden ze op in de splinternieuwe Franse zaal bij Ons Thuis. De eigenaar van Ons Thuis is ook een neef (Thieu). Ik ben met mijn nichtje Mariozee en haar vrouw gaan kijken en luisteren.

Stitch is goed ! Ik heb o.a. nummers gehoord van U2 en het betere nederlandstalige werk. Alle vrouwen waren het erover eens: De zanger zag er supersexy uit en hij zong ook nog erg goed.

De avond leverde allerlei gezelligheid op: Piet (mijn ex) ging ook mee, een derde neef (Ger) was aanwezig met zijn prachtige vrouw Charlotte en een vierde neef (Gert-Jan) voegde zich bij het gezelschap. Het werd een echt familiegebeuren. Heb wel wat teveel gedronken maar ben met de taxi naar huis gegaan en dan is het niet zo erg.

Ik weet het zeker: Thieu moet straks het meubilair maken voor mijn café. Hij heeft de zaal ingericht bij Ons Thuis met zijn interieur-bouw-bedrijf en daar ben ik helemaal weg van.

Thieu bood me ook aan me te helpen bij de start van mijn café, dus ook dat komt helemaal goed. Want van dat aanbod ga ik zeker gebruik maken ! Hij is veel zakelijker dan ik. En eerst ga ik nog langs allerlei kroegen met twee mensen van Heineken; ook een afspraak die gisteravond gemaakt is. Zou ik dan toch kunnen 'netwerken' ?

En ook nog een oude bekende tegengekomen: Co van Gils. Hij woonde vroeger drie deuren verder bij mij in de straat. We hebben niet veel gesproken (dat gaat bijna niet als er een band speelt). Ik had dat niet verwacht maar hij herkende mij ook (hij was nog maar een manneke toen ik al vertrok uit Terheijden). De begroeting was van de hartelijke soort. Leuk !

Na een hele gezellige avond op 2 november met de collega's van T-Mobile volgde er dus gisteren nog een topavond. Ik voel me verwend.

Verwennerij

"Eens kijken wat hij op mijn brood heeft gedaan" zei ze.

Het manvolk in de kantine keek verbaasd naar haar. "Heeft jouw man je boterhammen gesmeerd? Dan heb je hem wel goed onder de duim!" Ze maakten het daarbij horende gebaar.

Zo wordt er kennelijk toch nog gedacht door een aantal mannen.

Talloze vrouwen maken voor hun man de boterhammen klaar maar andersom... is kennelijk andere koek.

Ik vind dat je elkaar binnen een relatie niet teveel kunt verwennen. En dan bedoel ik ook echt verwennen: elkaar naar het station brengen, de ander ophalen na een avondje stappen, elkaars boterhammen smeren, de hond alleen uitlaten omdat het zo hard regent (waarom zou je allebei een nat pak moeten halen?).

Er is niks mis met verwennerij. Als je je maar bewust bent van het feit dat het verwennerij is en geen afhankelijkheid.

Industrie

Toen ik gisteren wat boodschappen moest doen in Breda Noord, nam ik m'n camera mee. De zon scheen en misschien kon ik op de terugweg nog even naar het bos voor wat plaatjes. Maar onderweg werd ik afgeleid.

"Als ik hier nou rechtsaf ga, kom ik, denk ik, uit bij de Mark. Misschien is daar ook wel wat moois te zien". Ik had een afslagje eerder moeten nemen. Nu kwam ik uit op een industrieterrein dat weliswaar eindigde bij het water maar de oever was niet toegankelijk.

Maar achter me was ook wel wat aardigs te zien, dus heb ik daar foto's van gemaakt. Na wat bewerking bleef dit over.