Evaluatie

De op één na laatste dag van 2007. Met de top 2000 op de radio en de verwarming lekker hoog heb ik zin om terug te kijken.

Op politiek gebied gaat het redelijk vind ik. Niet langer in de oppositie maar deel uitmaken van de collegepartijen is toch another cup of tea. En het is wennen voor ons. Maar al met al vind ik dat we tamelijk succesvol zijn in de coalitie. Het Bredase college heeft nog nooit zoveel aandacht gehad voor het milieu. En zo zijn er nog wel een aantal velden waarvoor nu veel meer aandacht is dan vroeger.
Maar het belangrijkste wapenfeit vind ik toch dat de openingtijden van de horeca verruimd gaan worden. Daar was nu eindelijk een raadsmeerderheid voor te vinden.

Het jaar begon natuurlijk heel spetterend want Rolf en Sarah kwamen in Nederland wonen. We hebben ze zelf met een busje gehaald (vorig jaar hebben we oud en nieuw gevierd in een leeg huis op de grond). Op Nieuwjaarsdag zijn we met het busje van Portsmouth naar Dover gereden en zijn we met de boot teruggevaren, weer richting Breda mèt Rolf, Sarah en Sokkuh (de kat). In de zomer hebben we helaas afscheid moeten nemen van Sokkuh, dat was heel verdrietig.
Maar dit jaar vieren we oud en nieuw met z'n viertjes.

Op het werk gaat het goed. Ik heb er naast het gewone bellen een hele leuke klus bij gekregen (onderzoek doen naar zoekgeraakte toestellen) en word ook voor allerlei andere klusjes gevraagd: o.a. begeleiden van nieuwe collega's. Dat vind ik echt helemaal geweldig om te doen. Het is gelukkig niet onopgemerkt gebleven bij T-Mobile dat ik meer in m'n mars heb dan 'bellen'. Toen ik die klussen allemaal nog niet had, heb ik geprobeerd om weg te komen bij T-Mobile maar meer dan één sollicitatiegesprek -dat overigens tot niets geleid heeft- heeft dat niet opgeleverd.

Steeds solliciteren en te horen krijgen dat er iemand is 'die beter in het profiel past' (m.a.w. die veel jonger is) is niet goed voor mijn zelfvertrouwen. En dat zelfvertrouwen is dit jaar voldoende gedeukt geraakt. Tijd om uit te deuken en een vette vinger voor alle werkgevers die mij hebben laten lopen !

Ik heb nu besloten om bij T-Mobile te blijven totdat het appartement verkocht is en ik serieus werk kan gaan maken van het openen van mijn café.

Hoewel 2007 heel blij begon en het voorjaar lekker warm was, is de zomer verregend. Voor mij in meerdere opzichten. In november heb ik daarom een belangrijke knoop doorgehakt; er is weer balans.

Ondanks de kerstdagen (met de nodige alcohol) is het me toch nog gelukt om 2 kilo kwijt te raken, dus met dat gewicht komt het ook weer helemaal in orde.

Ik hoop op een goed 2008 met een mooi voorjaar en een lekkere warme zomer. Misschien een ander huis of appartement en verkoop van het appartement zodat ik eindelijk mijn dromen in daden om kan zetten. Tussen droom en daad staat immers alleen het woordje 'en'.

2e kerstdag

Het is helemaal goed gegaan met oma. Ze was kennelijk met het goeie been uit bed gestapt en heeft het naar haar zin gehad. Ook de terugreis verliep probleemloos.

Wat opviel was dat ze erg 'bij de tijd' was. Zonder daar moeite voor te doen noemde ze de namen van de kinderen, hun echtgenoten, de kleinkinderen; zelfs de hond was geen probleem. "Die is toch al heel oud zo langzamerhand?" Dat was onze vorige hond die er precies hetzelfde uitzag. Ze genoot zichtbaar van de aanwezigheid van de hond en de kat.

Wie haar die dag voor het eerst gezien zou hebben zou zeggen dat ze in haar hoofd niks mankeert. Alleen wat fysieke ongemakken. Maar zo schijnt ze dus niet iedere dag te zijn. We hebben gewoon geluk gehad; en zij ook.

Ik had daarom verwacht dat ze niet meer terug zou willen naar 'huis' maar ook dat gaf geen problemen. Het is gewoon een lief oud menske dat een hard en zwaar leven heeft gehad met veel armoede. Maar ze heeft zich er dapper doorheen geslagen. Ik ben blij dat wij haar een leuke dag hebben kunnen bezorgen. Ik hoop voor haar wel dat ze dat vandaag alweer vergeten is; want alles is nu weer 'as usual': omgeven door krakkemikkige oudjes, verplegend personeel en geen huisdieren.

Kerst 2007

Eerste kerstdag is een feestje geworden. Meer een bacchanaal eigenlijk. Ik heb weer veel te veel gedronken. Maar ik hoefde niet naar huis, dus het was niet zo erg. Alles wat kerst leuk maakt was er; lekker eten, lekker drinken, goed gezelschap.

Tweede kerstdag wordt spannender: zal ze mee willen ? Zal ze het leuk vinden ? En als ze komt; zal ze dan vrijwillig weer terug gaan ? De moeder van mijn ex-echtgenoot komt voor het eerst een dagje uit het verzorgingstehuis waar ze sinds deze zomer verblijft. De ene dag is ze blijer dan de andere en het is maar de vraag met welk been ze deze dag uit bed is gestapt. Als dat het kwaaie been is, dan wil ze niks en komt ze dus ook geen kerst vieren bij ons. Maar als het het goeie is, komt ze mee. En hoe zal het gaan als ze vanavond weer terug 'moet'?

Heel spannend allemaal. Maar we gaan proberen haar een leuke 2e kerstdag te bezorgen.

Cadeau

We doen niet aan Sinterklaas, we doen niet aan Kerst (in ieder geval geen cadeautjes). Dus heb ik mezelf gisteren een kerstcadeau gegeven.

Het was heerlijk in de stad. Niet koud meer. Keidruk maar gezellig. Op de Grote Markt was een voorstelling gaande. Ben niet lang blijven kijken maar het zag er prachtig uit. Jammer dat ik m'n camera niet bij me had. Alle spelers zagen eruit of ze zo waren weggelopen uit het paleis van Lodewijk de 15e of 17e (in ieder geval heette hij de Zonnekoning). En verderop in de stad stond een orkest te spelen. Zou de stad dat bekostigd hebben of de winkeliers ?

Maar goed, het kerstcadeau. Het is een shaker van Jamie Oliver. Om dressings mee te maken. Wie ooit bij mij gegeten heeft, weet dat ik iedere dag sla eet en iedere dag anders bereid. Andere dressing of andere ingrediënten. Voor het maken van de dressing heb ik een namaak Tupperware shaker gekocht bij de Xenos. Maar hij is lek. Dus ik wilde graag een nieuwe goeie shaker. En deze kan alles. Zelfs nootjes fijn maken. Het is een beker die uit twee helften bestaat en van binnen zit een stenen balletje die de spullen fijn maakt.

Ik heb 'm nog niet geprobeerd. Maar vannacht is hij door Zanusje gewassen dus vanavond ga ik 'm voor het eerst gebruiken. Het wordt een dressing met stukjes walnoot, peper, pesto, wijnazijn, olijfolie en zoet. Smullen !

Alweer een mooie "zon"dag

Het is alwéér een mooie zondag.

Heb nog wat boodschapjes te doen in de binnenstad.

Daar ga ik eens lekker van genieten nu het -gelukkig- ook niet meer zo koud is.

Lang en gelukkig

Afgelopen week ben ik naar de voorstelling Lang en Gelukkig van het RO theater geweest in de schouwburg van Tilburg.

Die voorstelling is een echte aanrader. Het is een combinatie van drie sprookjes (Assepoester, Roodkapje en Klein duimpje) overgoten met een hilarische moderniteit. Alles was goed: de spelers; de teksten; de liedjes èn een fantastisch decor.

De hoofdrol wordt gespeeld door Arjan Ederveen, helemaal geweldig doet hij het als Irma Zonderboezem, de boze stiefmoeder. Maar ook de andere spelers zijn geweldig. Vooral de toverfee stal onmiddellijk mijn hart. Ik heb zelden zo gelachen in een theater.

En wie wil er nou niet dansen op het bal van de Prins van Oranje Nassaukade ? Want ook dat heb ik gedaan. Compleet met baljurk en al. Alle gasten van het bal werden aan de prins voorgesteld; ik dus ook. Ik maakte voor het eerst van mijn leven een echte revérence.

Het is een avond geworden om nooit te vergeten. Dat zal ik ook niet want ik heb de cd gekregen met alle liedjes uit de voorstelling. Kan ik nog lang nagenieten.

Buiten geweest

M'n vingers vroren er bijna af maar achter de pc zijn ze weer lekker opgewarmd en ik heb een 'voorraad' van ruim 50 foto's. Daar kan ik nog jaren kerstkaarten van maken...

Winter

Winter is gewoon niet mijn seizoen. Ik zie ook wel de mooie plaatjes, maar ik hou gewoon niet van de kou die daarbij hoort.

Ik heb -zeer tegen mijn principe- zelfs in de slaapkamer de verwarming aangezet. Bruce komt af en toe wel even met z'n warme lijfje tegen mijn buik of tegen mijn rug aan liggen maar da's niet genoeg. En Raisa mag niet in mijn bed. Ze stinkt en ze heeft veel te scherpe nagels.

Geef mij maar de zomer. Ik hoorde net op de radio dat 2007 weer een warmte record heeft gebroken. Ik herinner mij die hele warme april maand ook wel maar de natte zomer heeft me zwaar teleurgesteld.

Hopelijk brengt 2008 een goed voorjaar en een lekkere warme zomer.

Kerstcadeau

Schreef ik eerder nog over drinken of niet drinken; deze week verraste mijn werkgever mij met een daarbij passend kerstpakket: drie flessen wijn maar liefst!

Een mooie kookschort en een leuk receptenboekje zaten er ook bij. Allemaal in een prachtige doos. Ik was er blij mee.

Die wijn wordt gewoon opgedronken. In mijn vorige log heb ik niet bedoeld te zeggen dat ik nóóit meer drink. Ik ben geen lid geworden van de blauwe knoop. Alleen niet meer iedere dag of iedere week. En niet meer totdat ik niet meer weet wat ik doe.

To drink or not to drink

Op mijn vijftiende mocht ik voor het eerst uitgaan. Dat betekende op zondagavond naar een van de drie kroegen in het dorp waar een bandje optrad of waar plaatjes werden gedraaid. En waar bier werd verkocht. Voorzichtig proefde ik van dat schuimende, gele, maar zo bittere spul. Ik vond het niet lekker maar het stond natuurlijk wel stoer met zo’n glas in je hand. In ieder geval veel stoerder dan limonade (die ik echter wèl lekker vond). Ik dronk nooit teveel want ik vond het eigenlijk gewoon ‘niet te zuipen’. Wijn was in die tijd not done en sterke drank ook niet. En Breezer bestond nog niet.

Heel af en toe gebeurde het toch wel dat ik eens dronken werd en dat was altijd een drama. Zolang ik nog aan het drinken was, ging het nog wel maar zodra ik stopte, werd ik ziek. En liggen in m’n bed ging al helemaal niet. Dan draaide de hele wereld en werd ik zo misselijk als een krab. Meestal spuugde ik voor middernacht er alle drank weer uit. Een kater heb ik in die tijd dan ook nooit gehad.

Ergens rond m’n twintigste besloot ik dat het maar eens afgelopen moest zijn met dat stoer doen. Ik stopte ermee. En als iemand zei “Ach joh, doe nou gezellig mee” was mijn steevaste antwoord: “Hoezo, ben ik niet gezellig dan?” Ik zag de wijn opkomen, de sterke drank, de Safari, de Apfelkorn, de Breezers, allemaal een voor een in de mode.

Op feestjes was ik niet te onderscheiden van dronken mensen. Als de kastelein of de dj Roll over lay down van Status Quo of It’s raining men van the weather girls of I’m every woman van Whitney Houston draaide, gingen mijn handjes de lucht in en danste ik net zo vrolijk door de tent als ieder ander die wèl dronk.

Ruim dertig jaar heb ik geen druppel alcohol gedronken. Totdat ik op de radio hoorde dat de kans op Alzheimer met 50% afneemt als je per dag een glaasje wijn drinkt. Nou moet je weten dat mijn oma van vaders kant en vrijwel alle broers en zussen van mijn vader de laatste jaren van hun leven in een verpleeghuis hebben doorgebracht, sommigen niet meer wetende wie ze waren of wie hun kinderen waren. Ook mijn moeder had er last van. Ze is overleden voordat het echt erg was, maar niettemin was ze toch voor haar 75ste al opgenomen in een verzorgingstehuis. Alzheimer was/is voor mij dus een schrikbeeld dat hoort bij ouder worden.

Mijn geheugen is mijn hele leven al een vergiet en het wordt er niet bepaald beter op met de jaren. Dus alcohol leek me een goede manier om een poging te doen om de komst van Alzheimer te vertragen. Maar ik vond het allemaal bocht, geen van alle lekker. Tot ik op vakantie ging naar Portugal en in het hotel bij iedere maaltijd een koud glaasje witte port werd geserveerd. Ik heb er van geproefd en verdomd, ik vond het lekker. Dat zou het dus worden. Iedere dag een glaasje witte port.

Dat betekende als ik thuis kwam van het werk even op de bank, glaasje port op en minstens een half uur slapen. Want ik kon er natuurlijk helemaal niet tegen. Eén glaasje had een enorme impact. Maar het beviel goed en het wende ook.
Na een jaar of wat leek het ook wel lekker om voor het slapen gaan nog een glaasje te drinken. Het vroeg-in-de-avond-glaasje verhuisde naar vlak-voor-het-slapen-gaan.

Inmiddels heb ik van allerlei andere alcoholische drankjes geproefd (en lekker gevonden). Ik lust nu sommige rode wijnen, witte wijn, rosé, kriek, Baileys, warme gluhwein en Cointreau. De meeste dingen zijn te duur om regelmatig in huis te hebben, dus beperkte ik mij tot drie flessen port per week. Waaruit al is af te leiden dat het niet beperkt bleef tot een glaasje per avond.

Ook de nare effecten van vroeger deden zich niet meer voor. Ik kan nu dronken naar bed gaan zonder dat de wereld begint te draaien, zonder misselijk te worden en spugen hoef ik allang niet meer. Mijn lijf is in de loop der jaren kennelijk ook veranderd. Het kan er beter tegen.

Maar de laatste tijd is het aan het misgaan. Ik drink veel te veel. Mijn moeizaam verloren kilo’s vet beginnen weer terug te komen (bij een Atkins dieet is alcohol absoluut uit den boze). Dus heb ik besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat gezuip. Natuurlijk was ik doodsbenauwd dat ik niet meer zou kunnen slapen maar dat valt alles mee. Geen centje pijn. Binnen vijf minuten ben ik onder zeil dus ook daar hoeft het niet voor. Het is niet zo dat ik nooit meer wat drink maar niet meer iedere dag en ook niet iedere week.

En feesten kan nog steeds; dat heb ik altijd gekund. Nu zal dat af en toe ook met dronkenschap gepaard gaan, maar ik weet dat ik het ook zonder kan.

Fietsje

Gisteren kwam ik op het werk met mijn camera binnen. Dat is niet zo'n klein dingetje dat je even in je tas moffelt, dus het viel op. "Waarom heb jij een camera bij je?" vroeg zowat iedereen. "Ik heb onderweg een fietsje gezien waar ik een foto van wilde maken, zodoende."

Het fietsje stond gisterenmorgen zomaar naast de vuilnisbak in de buurt. Hé, dat fietsje ken ik. Zo'n fietsje had dat prachtige kind van mij ook. Er is nog een foto van z'n tweede verjaardag waarop hij wat wazig voor zich uit zit te kijken. Ik zal die foto eens opzoeken.

Alle herinneringen aan die tweede verjaardag kwamen weer boven. En ook alle andere verjaardagen. Hij kon daar niet goed tegen. Was meestal de dag ervoor al ziek. Net zoals trouwens voor de eerste schooldag ieder jaar. Dan bouwde hij kennelijk in zichzelf zóveel spanning op dat hij er ziek van werd. Gelukkig was dat de dag erna altijd over.

Maar die foto van die tweede verjaardag ga ik echt opzoeken. De blik die hij daar heeft, heb ik daarna nooit meer gezien. Een overspannen kind van twee.

Tekst

Ik heb een plan;

ik maak nooit meer een plan.



Ik vind het een prachtige tekst om mee te beginnen...