Spannende tijden

4 april 2009

Afgelopen donderdag had ik een afspraak bij de tandarts. Twee dagen daarvoor nog naar de mondhygieniste geweest en geen klachten, dus vol goede moed naar binnen. En inderdaad, niks aan het handje. Tot hij een verdacht vlekje ziet in mijn mond. Hij maakt er een foto van en gaat die opsturen naar een kaakchirurg. Hij laat me nog weten wat de kaakchirurg ervan vindt.

Nog maar goed en wel thuis gaat de telefoon. De tandarts. De kaakchirurg heeft onmiddellijk na ontvangst van de foto gebeld. Of ik een spoedafspraak wil maken in het ziekenhuis. De kaakchirurg wil het zien en een biopsie doen.

Kaakchirurgen hebben -in ieder geval in mijn beleving- een beulenreputatie. Nog nooit iemand gehoord die daar zonder pijn vandaan is gekomen. Toch maar gebeld en de volgende dag kan ik al terecht. Om vier uur moet ik er zijn. Op het werk wil iemand anders mijn avonddienst wel overnemen. Ik weet immers niet hoe ik er aan toe zal zijn als ik bij de kaakchirurg vandaan kom.

Ik moet lang wachten maar uiteindelijk om half vijf word ik binnen geroepen. Ik ben dan al behoorlijk nerveus. Hij komt op me af met een instrument in zijn handen. Ho ho wacht eens even... Hij stopt en drukt me op het hart dat dit echt niet lang meer kan wachten, hooguit een paar dagen. Ik wil ook geen uitstel maar ik wil weten of hij het wel verdooft. Hij blijkt een verdovingsspuit in zijn handen te hebben. Dus ik ga weer achterover en laat me verdoven.

De biopsie wordt in een andere kamer gedaan. Weer zo'n stoel maar nu met een operatielamp erboven. Ik krijg op mijn borst een grote groene lap, op mijn arm een sticker met een draadje. Geen idee waar dat voor dient en niemand vertelt wat. Laat maar, het zal wel goed zijn.

Dan krijg ik op mijn hoofd en over mijn ogen een grote zware lap. Nu krijg ik gelukkig wel uitleg. Dat is geen blinddoek maar om mijn ogen te beschermen voor het felle licht van de lamp. De mond kan open en het snijden kan beginnen. Ik proef bloed dus het is kennelijk al begonnen. Langzaam zakt de zware lap op mijn neus. Ik kan niet meer goed door mijn neus ademen en begin het benauwd te krijgen. Ik probeer hem zelf wat naar boven te schuiven maar dat mag niet. Ik moet m'n handen onder de doek houden. Dan maar wat geprobeerd te zeggen.

De instrumenten worden uit m'n mond gehaald zodat ik kan vragen of ze de lap naar boven willen schuiven. Dat gebeurt. Later zakt ie weer naar beneden en herhaalt zich het tafereel. Pijn doet het allemaal niet maar benauwd zijn is ook niet prettig.

Even later begint het naar verbrand vlees te stinken en te smaken. De wond wordt niet gehecht. De apparatuur begint te piepen en hapert. De mensen in de kamer zoeken naar een oplossing. Misschien komt het omdat ze een horloge aan heeft. Het horloge moet af.

Uiteindelijk is het allemaal net op tijd -voordat de verdoving is uitgewerkt- klaar. De chirurg kondigt aan dat het de komende dagen flink pijn gaat doen en informeert een paar keer of ik wel pijnstillers in huis heb. Die heb ik. Ik mag geen hete dranken drinken en geen harde dingen eten. Het is een open wond en die moet zo min mogelijk verstoord worden. Ik mag spoelen met kamillethee. En niet roken !

In de spiegel thuis zie ik dat het een behoorlijke wond is. Maat sigarettenfilter.
Over 10 dagen zal er een uitslag zijn. Op het afsprakenkaartje dat ik bij het naar buiten gaan meekrijg, staat dat ik 21 april a.s. weer verwacht word op de afdeling kaakchirurgie, Oost 16. Da's geen 10 dagen. Ik ga er maar vanuit dat als er werkelijk iets tumorachtigs zit, ze me wel zullen bellen voor de 21e.