Mondperikelen het vervolg

In juli ben ik in het UMC geweest. De kaakchirurg daar keek eens goed in m'n mond en concludeerde "ik zie niks verontrustends; laseren lijkt me niet nodig. Ik zal voor alle zekerheid de uitslag van de biopsie nog opvragen en ik bel je op 10 september a.s.".

Het leek dus allemaal op een storm in een glas water. En de storm ging liggen. Het hele gebeuren verschoof naar het ronde archief (in mijn hoofd). Zo, dat hadden we dan ook weer gehad. Géén maligniteit had er immers gestaan. Dat kon dus weinig kwaad.

Op 10 september ging de telefoon. Utrecht aan de telefoon. De uitslag van de biopsie was binnen gekomen en was toch verontrustend. Het zijn kankercellen. Hij had besloten toch te gaan laseren; de kankercellen moeten weg. En ik moet stoppen met roken.

In een paar seconden was de gemoedsrust weer helemaal weg. Bóós was ik, woedend! Enfin, op 12 november a.s. word ik weer verwacht in Utrecht. Ik hoop maar dat het waar was wat de Bredase kaakchirurg heeft gezegd: "Laseren is niet zo pijnlijk als wat ik je heb aangedaan (de biopsie)".

Als het allemaal achter de rug is ga ik vragen om een MRIscan. Het schijnt dat daarop alle onregelmatigheden te zien zijn die iemand in z'n lijf heeft. Dit is nu de derde keer en ik vertrouw m'n eigen lijf niet meer. Ik wil nu weleens weten of er ergens anders ook nog iets zit. Dan kunnen we dat zonodig ook nog wegwerken en dat kan het boek definitief dicht. Ik heb hier helemaal geen zin in.

De tactiek van het steeds minder roken werkte in het begin prima. Ik rook niet meer buiten, in de auto. Per pauze nog één i.p.v. twee. Daardoor zit ik nu op ongeveer 15 per dag. Da's nog altijd minder dan toen ik begon maar ik ben nu op een punt gekomen dat er gewoontes af moeten die veel moeilijker zijn. Ik maak me daar nu maar niet zo druk over; heb effe andere dingen aan m'n hoofd. Als ik het een tijdje op 15 kan houden, komt er ook weer wel een dag dat er weer wat gewoontes af gaan. Na 12 november.