Speciale datum

Raar is dat toch. Ik heb in mijn leven al heel veel huisdieren gehad. Van geen enkele weet ik nog de datum waarop ze zijn overleden. Maar de datum waarop zij is dood gegaan, ben ik niet vergeten.

Het is nu precies en jaar geleden. Natuurlijk was die dag een tranendal. Vooral toen ik haar achterliet bij het dieren-crematorium. Maar daarna ging het eigenlijk heel goed. Het gaf ook heel veel vrijheid dat ze er niet meer was.

Niet meer onmiddellijk naar huis te moeten na het werk omdat zij zo snel mogelijk moest worden uitgelaten. Altijd persé naar huis moeten voor haar. Maar langzaam begon ik haar toch te missen en nu, als ik iemand zie die een hond uitlaat, denk ik toch vaak "wacht maar, ook de jouwe gaat een keertje dood". Ik kan soms gewoonweg jaloers zijn op mensen met een hond.

Vandaag had ik mijn eerste teammeeting en ik vertelde in het voorstelrondje over Bruce en Waldo. En plotseling realiseerde ik mij dat het vandaag haar sterfdag was. Ik had het bijna te kwaad gekregen. En dat is ook helemaal niet erg.

Ik heb heel veel van haar gehouden en ze heeft een mooie dood gehad. Ze is nu precies en jaar dood.

Harvey Milk (the movie)

De film gaat over de laatste 8 jaar van het leven van Harvey Milk, een Amerikaans voorvechter van gay rights in de jaren '70. Nog afgezien van het indrukwekkend verhaal is het toch vooral de acteerprestatie van Sean Penn die me bij blijft. Ik hield eigenlijk niet zo van Sean Penn maar wat een geweldige acteer-prestatie heeft ie in deze film neergezet!

Het is een mooie, integere film over het leven van Harvey Milk en de gays in Californië in de jaren '70. Dus ten tijde van Anita Bryant, de meest bekende homohaatster uit die tijd. De film is gelardeerd 'echte' beelden uit die tijd.

Een echte aanrader, ook voor niet-gays.

Een sportief tiep

Zal ik wel nooit worden. Ik heb een paar jaar geleden flink gesport (wel 3 x per week!) maar dat was om te oefenen voor bergwandelingen van een hele dag op La Palma. En nadat de vakantie achter de rug was, daalde de motivatie weer naar een nulpunt. Ik heb er trouwens nog steeds wel plezier van dat ik toen zo vaak hellingen gelopen heb. Trappen zijn voor mij geen hindernis (hoewel ik bij thuiskomst wel de lift neem).

Als ik terug kijk op m'n sportieve leven heb ik al wel heel veel gedaan maar als iemand me zou vragen "wat vond je nou ècht leuk?" dan zou ik het antwoord niet weten. Aerobics misschien. De muziek kon me wel een heel eind meenemen en ik hou van dansen.

Afgelopen maandag was de intake bij de sportschool, want ik vind dat een beetje sporten eigenlijk toch wel moet en van dat beetje fietsen met mooi weer wordt m'n conditie natuurlijk ook niet echt goed. Nou kan ik tenminste in februari tegen de cardioloog zeggen dat ik weer aan het sporten ben. En ik moet ook een beetje afvallen. Dat gaat beter als ik het lijnen combineer met sporten.

Op de sportschool is ook een groepsles die Body Jam heet. Dat lijkt me wel wat. Het wordt een aantal keren per week gedaan. Na de intake fase (ze begeleiden me de eerste drie keer als ik ga) ga ik dat maar eens proberen.

Schaatsen (2)

Zondagavond op de bank in m'n badjasje ontdekte ik een grote blaar op m'n linkerenkel. Daar had ik overdag tijdens het schaatsen niks van gemerkt ! Wow. Als zo'n grote blaar al kon ontstaan tijdens het schaatsen wat zou het schaatsen dan wel niet hebben gedaan met m'n spieren ? Beetje benauwd voor de spierpijn van maandag ben ik gaan slapen en maandagmorgen begon ik eerst maar eens wat te bewegen voordat ik opstond. Niks ! Geen spierpijn, niet stijf, nakko nada.

Vol trots vertelde ik op het werk dat ik zeker 10 kilometer geschaatst had en dat ik geen greintje spierpijn had; alleen die blaar. Maar ze zeiden dat het ook een dag later nog kan komen...

Maar ook vandaag is er helemaal niks aan het handje. Lekker gevoel is dat. Mijn lijf heeft me niet in de steek gelaten. Eigenlijk ben ik niet meer zo blij met de dooi. Ik had nog wel zo'n rondje gewild.

Aanstaande donderdag intake bij de sportschool en van het weekend voor het eerst weer sporten. Ik zie er opeens veel minder tegenop.

Schaatsen

Achter deze molen ligt de ijsbaan van Terheijden. In mijn jeugd hele winters doorgebracht op die ijsbaan. Vandaag weer eens een keertje.
Het was wel erg lang geleden en het zal mij benieuwen wat er morgen allemaal zeer doet. Maar lèkker dat het was !
Ik ben nu wel veel banger om te vallen. De laatste keer was een aantal jaren geleden op de kunstijsbaan van Breda en toen ben ik zó hard op m'n achterhoofd gevallen dat ik dacht dat ik ze nooit meer zou onderbinden. Maar ik kon het toch niet laten en vandaag -zonder te vallen- heb ik ervan genoten !

Zuid 44

Daar moet ik zijn, Zuid 44. Ik meld me bij de balie en ik 'mag' wachten in wachtruimte 2. Na een paar minuten word ik geroepen en wordt er een ECG gemaakt. Daarna 'mag' ik weer wachten in wachtruimte 3. De dokter komt me nu zelf roepen. Ik heb al de paperassen van KLM Health Services meegenomen (een ECG, bloeduitslagen, longuitslagen etc.etc.) KLM adviseerde me bij een cardioloog langs te gaan. Tijdens de ergometrie (steeds zwaarder fietsen) had m'n hart rare sprongen gemaakt. Ik heb gelijk; ik moet niet fietsen als het hard waait of slecht weer is.

Hij laat kopieën maken van de paperassen en neemt de risicofactoren met me door; lengte & gewicht (bij mij geen risicofactor want geen overgewicht); conditie (geen risicofactor want is redelijk); cholesterol (volgens de uitslagen van KLM prima); roken (die wel); familiegeschiedenis (ook). Ooit ziekten gehad ? Als kind TBC verder niks. Oh ja, twee keer baarmoederhalskanker. Maar dat boek is dicht; ik was het bijna vergeten.

Hij meet m'n bloeddruk en die is alleszins acceptabel. Ook het zojuist gemaakte ECG ziet er volstrekt normaal uit. Hoewel er dus eigenlijk geen reden is voor ongerustheid moeten toch bijna alle tests opnieuw worden gedaan; naar het laboratorium voor een nieuwe bloedtest; naar ergometrie voor een nieuwe fietstest; naar röntgen voor een longfoto en tenslotte weer een nieuwe afspraak met hem. Het verhaal wordt 13 februari a.s. afgemaakt.

Ondertussen zal ik zijn gaan sporten. Stoppen met roken voorlopig even niet. Ik wil nu niet het risico lopen op een depressie. Dat is namelijk een van de mogelijke bijverschijnselen bij de medicijnen die ik daarvoor gekregen heb. Ik rook nu 40 jaar; daar kan nog wel een half jaartje bij. Ik hoop dat in dat half jaar de motivatie om te stoppen weer terugkomt... zonder pillen dan.

Just...

Don't walk in front of me
I may not follow
Don't walk behind me
I may not lead
Walk beside me
and just be my friend