Over een jaar rook ik niet meer

29 maart 2009

Ondanks het feit dat ik geen barst geloof van de uitslag die ik heb gekregen van de cardioloog, ga ik toch maar stoppen met roken. Want dat is niet alleen beter voor mijn hart, ook mijn longen profiteren daarvan en wie wat allemaal nog meer. Alle medici zijn het er -geloof ik- nu wel over eens dat roken niet gezond is. En als ik goed voor mezelf wil zorgen dan hoort stoppen met roken daar dus ook bij.

Cold turkey werkt bij mij niet. Daar heb ik voldoende pogingen mee ondernomen en die zijn allemaal jammerlijk mislukt. De enige keer dat ik het 48 uur heb volgehouden, was na het lezen van Alan Carr. Na die 48 uur ben ik het huis uit gerend, de auto ingesprongen, huilend naar het station gereden, daar sigaretten gekocht en onmiddellijk twee achter elkaar gerookt in de auto.

Van de huisarts heb ik een recept gekregen voor pilletjes die helpen om te stoppen met roken. Maar een bijverschijnsel van die pilletjes is depressie. Loop ik in twee weken tijd een depressie op en heb ik twee jaar nodig om daar weer uit te komen; dat ga ik dus niet doen.

Het plan is als volgt: Ik rook niet meer in de auto. Daar ben ik al mee begonnen. Ik maak niet zulke lange ritjes, dus dat is makkelijk te doen. De asbak is leeg en er liggen in de auto geen sigaretten meer. Ook op straat doe ik het niet meer. Ook niet zo moeilijk want eigenlijk vind ik dat niks.

Ik zet mezelf op rantsoen; deze maand (maart) zijn dat er 20 per dag. Ik had geen idee hoeveel ik er eigenlijk rookte per dag (dacht dat het er meer waren want ik lette er niet op en heb altijd drie sloffen in de kast liggen). Iedere maand gaan er twee af van het rantsoen. Dus per 1 april worden dat er 18. Ik heb er de afgelopen dagen steeds een aantal over gehouden, dus 18 moet haalbaar zijn. En zo moet ik dus in een jaar tijd terug kunnen komen naar 0.

Er zijn al 2 collega's die meedoen, dus wie weet. Ik ga het in ieder geval gewoon doen en wat anderen daarvan vinden kan me niet zoveel schelen. De meesten zeggen dat het niet kan. Ik weet dat cold turkey niet werkt bij mij (word heel gestressd en zenuwachtig) dus ik vind dit een poging waard.

Om mezelf wat onder druk te zetten schrijf ik er hier over en vertel ik tegen iedereen waar ik mee bezig ben. Dat helpt.

Wat naar ik hoop en prettig bijverschijnsel is, is dat mijn lijf mee langzaam afbouwt. Misschien -dat hoop ik- blijft dan ook de gevreesde gewichtstoename uit. Dat zou ik wel heel prettig vinden want ook dat is een schrikbeeld wat achter het stoppen met roken schuilt. Ik moet er niet aan denken dat ik 10 kilo zwaarder word. Dan moet ik een hele nieuwe garderobe aanschaffen. Daar heb ik het geld niet eens voor.

Ik zou blij moeten zijn

23 maart 2009

Maar dat ben ik niet. Vandaag kreeg ik de uitslag van de verschillende onderzoeken naar de fratsen die mijn hart uithaalt. De uitslag van de echo was dat mijn hart er goed en gezond uitziet. Ook de scan heeft geen vernauwingen of afwijkingen aangetoond. Bloeddruk is meestal keurig en ook het gehalte van cholesterol is redelijk. Niet slecht genoeg om zelfs maar medicijnen voor te gaan gebruiken. Beetje op m'n eten letten. That's all.

De conclusie van de cardioloog is dat mijn hart reageert op adrenaline. En wanneer maak ik dat aan ? Als ik rook. Dus als ik stop met roken heb ik geen probleem. Ik hoef niet meer bij hem terug te komen. En ik mag sporten zoveel als ik wil.

Nu die laatste stap nog. Ik kan er niet echt blij mee zijn. En eigenlijk kan ik het me ook niet voorstellen dat het zo werkt. Adrenaline wordt toch aangemaakt bij opwinding of angst ? Ik zal het eens na gaan zoeken op het net. Misschien wordt ik daar toch wijzer van.

Ik zou overtuigd zijn als ze me zo'n ECG zouden laten zien op het moment dat ik rook. Maakt hij dan ook zulke rare sprongen ? Het vervelende is dat ik er niets van merk. Niet als ik op de fiets zit en niet als ik rook.

Eind mei ga ik op vakantie. Misschien is dat een mooi moment om te stoppen. In het hotel mag het toch al niet en op het strand in een lekker warm zonnetje is het misschien beter uit te houden met de onthoudingsverschijnselen...

Noord 63, afdeling nucleaire geneeskunde

10 maart 2009

De health check die ik van mijn werkgever mocht laten doen bracht een afwijkend ECG aan het licht en een verwijzing naar een cardioloog. Kort gezegd maakt mijn hart rare sprongen als ik me inspan. Ook tijdens de inspanningstest in februari van dit jaar maakte ze weer van die rare sprongen. Voldoende reden om verder te gaan zoeken waarom ze dat doet.

Het volgende onderzoek is een tweedaags onderzoek geworden op de afdeling nucleaire geneeskunde. Wéér een inspanningsonderzoek op de eerste dag. Fietsen op een "hometrainer" waarbij de weerstand steeds wordt opgevoerd. Alleen wordt er deze keer, als het fietsen het zwaarst is, radioactief materiaal in mijn aderen gespoten. Ik moet nog twee minuten doorfietsen en dan mag ik stoppen.

Om de zoveel minuten is mijn bloeddruk gemeten. In het begin is hij nog keurig (ik had gedacht dat hij heel hoog zou zijn want ik was hartstikke nerveus voor dit onderzoek) maar gaandeweg begint die behoorlijk op te lopen.

Ik moet en half uur wachten in de speciale wachtkamer en drie bekers water drinken. Na een half uur wordt ik opgehaald door een verpleegkundige en wordt er een scan gemaakt van mijn bovenlijf. Ik lig languit op een tafel. Mijn lijf wordt lekker warm ingepakt en ik moet ongeveer 20 minuten stil blijven liggen. Het scan-apparaat maakt in een langzame beweging een cirkel van links naar rechts boven mijn lijf.

Na ruim twee uur is het afgelopen en mag ik naar huis. Ik moet de hele dag veel water blijven drinken om mijn lijf van het radioactief materiaal te ontdoen. Ik voel me een beetje licht in mijn hoofd maar verder lijk ik fysiek weinig last te hebben van die rommel.

De psychische impact is veel groter. Voor een mens die aan talloze demonstraties heeft meegedaan tegen het gebruik van kernenergie, is het idee dat er nu radioactief materiaal in mijn eigen lijf is ingebracht, ronduit beangstigend. Ik heb me dan ook de rest van de dag bezig gehouden met veel drinken en veel plassen. Aan de kleur te zien ben ik het kwijt. Maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet...

Vandaag later op de dag volgt weer een inspuiting met die rommel en wordt er 'in rust' weer zo'n scan gemaakt. En daarna natuurlijk weer veel drinken en plassen. Vanmiddag toch maar eens goed navragen hoe lang ik die rommel nog bij me heb.

En over een paar weken de uitslagen. Dan heb ik weer een afspraak bij de cardioloog en krijg ik te horen wat er deze twee dagen allemaal aan het licht is gekomen. Tijdens het fietsen maakte ze weer 'rare' sprongen...