Schoonmoeder

Vanmorgen in alle vroegte is mijn schoonmoeder overleden.

Als de dag van gisteren kan ik me nog herinneren hoe ze eruit zag de eerste keer dat ik haar ontmoette. Ze was klein, zo ongeveer mijn maat, een heel verzorgd kapsel en een prachtige rode jurk die haar heel mooi stond. Ze maakte indruk; er kwam ècht iemand binnen.

Later werd ik een beetje bang voor haar. Ze kon zó fel uithalen ! Die wilde je niet boos maken, want dan kreeg jij misschien ook wel zo'n uitbrander. Dus de eerste jaren heb ik me een beetje op de vlakte gehouden. Later durfde ik wel meer. En ik heb het altijd goed met haar kunnen vinden. Met m'n schoonvader ook trouwens.

Ik leerde haar kennen in de tijd waarin de periode van grote armoede al voorbij was. Ze trouwde vroeg en kreeg ook al vroeg kinderen. Toen ze 25 was, had ze er al 5! Het was een dappere, vrolijke vrouw. Tot de brand.

Ze had zich een slag in de rondte gewerkt om mooie meubels etc. te kopen. En toen het eenmaal zover was, ging de boel in de hens en brandde alles af. Als gevolg daarvan was ze minder vrolijk. Dat wil niet zeggen dat ze nooit vrolijk meer was, maar het was allemaal een beetje minder.

Eigenlijk werd het pas weer leuk begin jaren '70. Toen ging het ze financieel voor de wind, de kinderen gingen uit huis en ze kochten een caravan. Eerst ieder weekend naar Zeeland en daarna naar Wernhout. Ze had weer zin in het leven.

En toen was daar plotseling een flinke hersenbloeding. Ze heeft weken in het ziekenhuis gelegen en het heeft haar jaren gekost om weer de oude te worden. Echt de oude is ze nooit meer geworden. Haar karakter leek veranderd. Veel zachtaardiger. En waar ik nog nooit gezien had dat ze graag haar huis onderhield, nu deed ze dat weer.
Slechts af en toe zag ik nog de felheid die ik zo goed kende.

De afgelopen jaren heeft ze lang, misschien wel te lang, voor mijn schoonvader gezorgd. Hij had Alzheimer en misschien wist ze wel dat een verpleeghuis zijn dood zou worden. Dat was ook zo. Niet lang na de opname overleed hij.

Maar met haar ging het inmiddels ook niet meer zo goed en een tijdje geleden werd zij in datzelfde verpleeghuis opgenomen. Gelukkig hebben de kinderen haar onlangs nog een hele fijne dag bezorgd door haar mee te nemen naar een terras om daar een trappistje te drinken. Daar heeft ze met volle teugen van genoten. Ze nam zich voor om in augustus, als ze 80 werd, daar weer naar terug te gaan. Dat heeft ze niet gehaald.

Maar het is goed zo. Ik ben blij dat ik haar gekend heb, mama Fieneke.

Simple truth

To get what we've never had
we must do what we've never done

Mondperikelen

Afgelopen week ben ik weer terug geweest bij de kaakchirurg. En wat ik al vermoedde (ik zag het) bleek waar. Het ene vlekje in m'n mond wat er nog zat na de biopsie was gegroeid in de afgelopen tijd. Bij nadere inspectie ontdekte hij zelfs nog een nieuw vlekje.

Ik heb nu dus een verwijzing naar Utrecht te pakken. Eerst weer een consult natuurlijk en daarna zeer waarschijnlijk een laserbehandeling. Op 30 juli a.s. wordt ik daar verwacht.

Omdat die datum in verband met mijn werk niet zo goed uitkomt, heb ik nog voorzichtig voorgesteld om het een maand of drie uit te stellen maar daar wilde de kaakchirurg niet van weten. Dus heb ik de brandende vraag maar gesteld: "Kan het kwaadaardig worden als we niet ingrijpen?" Ja dus.

Ik moet zeggen dat me ook dat niet verbaasde. Maar paniek is uitgebleven. Ik ga eind juli gewoon naar Utrecht en een tijdje later halen we het gewoon weg.

Het komt goed. Alles komt altijd goed.

Tragedies

There are two tragedies in this world;
One is not getting what one wants;
The other is getting it.

Oscar Wilde.

Uitslag

21 april 2009

Gisterenmorgen werd ik wakker en meteen wist ik het: vandaag uitslag in het ziekenhuis. Om 16.00 uur een afspraak. In de loop van de dag werd ik toch langzaam steeds nerveuzer. Om 16.45 uur was ik dan eindelijk aan de beurt.

Ik hoef me voorlopig nog geen zorgen te maken. Het is geen kanker. Maar het is 'onrustig' in het weefsel in mijn mond. Dus wordt het in de gaten gehouden. Over 8 weken weer terug om te kijken hoe het zich ontwikkeld. Mocht het dan nog steeds 'onrustig' zijn dan komt er een verwijzing naar de universiteitskliniek in Utrecht voor een behandeling met laser. De kaakchirurg kondigde al aan dat dat minder pijnlijk zal zijn als datgene wat hij 'mij heeft aangedaan' (zijn zijn woorden).

Hij gaf me nog een briefje mee voor de tandarts. Natuurlijk in zitten neuzen en begreep er niks van. Lang leve het internet waar ik de termen kon opzoeken.

Wat er wèl is:
hyperplasie: bovenmatige vermeerdering van weefsel;
hyperkeratose: overmatige verhoorning van de huid.

Wat er niet is:
dysplasie: ongewone ontwikkeling, misvorming, abnormale vorming en groei van weefsel;
maligniteit: kwaadaardigheid.

Ik ben gerustgesteld. In mei nog fijn op vakantie en in juni weer terug om te kijken hoe het zich ontwikkeld heeft in die 8 weken. En mocht er toch een verwijzing komen naar Utrecht, dan hoef ik in ieder geval niet bang te zijn dat het weer zo'n pijnlijke geschiedenis wordt als de afgelopen tijd.

Ik kan weer vooruit.